(پلیاتیلن گلایکول-۱۲۰) یک پلیمر با وزن مولکولی بالاتر از PEGهای سبک (مثل PEG-12) است که بهصورت مادهای غلیظتر و با خاصیت افزایشدهندگی ویسکوزیته در فرمولاسیون استفاده میشود. هرچه عدد PEG بالاتر باشد، زنجیره بلندتر و عملکرد آن بیشتر به سمت غلظتدهندگی و پایدارسازی میرود.
ویژگیها
کاملاً محلول در آب و آبدوست
وزن مولکولی بالا → حالت نیمهغلیظ یا مومی
ایجاد ویسکوزیته بدون نیاز به نمک یا پلیمرهای سنگین
سازگار با سورفکتانتها (بهخصوص در شویندهها)
کاربردها
غلظتدهنده در شویندهها
مهمترین کاربرد PEG-120:
شامپوها
فومهای شستشو
مایع دستشویی و بادیواش بدون اینکه کف را بخواباند، محصول را غلیظ میکند.
پایدارکننده کف
کمک میکند کف پایدارتر و خامهایتر شود.
حس لوکستر در محصولات شوینده ایجاد میکند.
بهبود بافت و حس محصول
ایجاد بافت نرم و ابریشمی
جلوگیری از آبکی شدن فرمول
کمک به یکنواختی محصول
جایگزین غلظتدهندههای حساس به الکترولیت
در فرمولهایی که نمک جواب نمیدهد یا ناپایدار میشود، PEG-120 گزینه مناسبی است.
مزایا
غلظتدهی مؤثر بدون کاهش کف
پایداری بالا در فرمولهای سورفکتانتی
ایجاد حس نرم و باکیفیت در شوینده
کاهش نیاز به نمک
سازگاری با طیف وسیع مواد اولیه
کمک به تولید فرمول شفاف و پایدار
معایب
نسبت به PEGهای سبک، حل شدنش زمانبرتر است
اگر زیاد مصرف شود میتواند حس لیزی بیش از حد بدهد
قیمت آن معمولاً از غلظتدهندههای ساده مثل نمک بالاتر است
برای فرمولهای با ادعای کاملاً نچرال مناسب نیست